І хоць заклікаў ён мастакоў: “Рысуй народ, падай чалавека працы. Рысуй яго хату і дзяцей, раскажы пра яго мову і долю”, малюнак выканаў у дэкадэнцкім стылі і аздобіў вокладку выявай сфiнкса з завязанымi вэлюмам вуснамi.
У пачатку 1920-х гадоў творчасць Драздовіча ў Вільні праходзіла пад знакам гістарычнага рамантызму. Да гэтага перыяду адносяцца напісаныя мастаком карціны “Званы. Усяслаў Полацкі ў вязніцы ў Кіеве» (1923 г.), “Пагоня Ярылы” (1921 г.). Шматлікія краязнаўчыя малюнкі гэтых гадоў, выкананыя ў простай тэхніцы (алоўкам або тушшу), грунтоўныя, рэалістычныя, злёгку рамантызаваныя.

Вызначальным у жыцці Драздовіча стаў 1921 год. У гэты час у Вільні намаганнямі гісторыка, літаратуразнаўцы і палітыка Антона Луцкевіча (1884–1942) на аснове калекцыі яго заўчасна памерлага брата, грамадскага дзеяча і навукоўца Івана Луцкевіча (1881–1919), і некаторых іншых калекцый быў створаны Беларускі музей. Гэта было самае багатае (тысячы адзінак) сховішча разнастайных матэрыялаў па гісторыі і культуры Беларусі. У экспазіцыйных залах, бібліятэцы і архіве ў будынку былога Базыльянскага манастыра па вуліцы Вастрабрамскай, 9 захоўваліся археалагічны і нумізматычны зборы, калекцыі жывапісу (у тым ліку ікон), скульптуры і графікі, старадаўняй зброі, адзення і ўзораў ткацтва (у тым ліку слуцкіх паясоў), музычных інструментаў, рукапісных і старадрукаваных кніг і інш. Калекцыя бесперапынна папаўнялася: людзі, як і Драздовіч, натхнёныя адкрыццём гэтага музея, прыносілі і дасылалі сюды мастацкія творы, кнігі, гістарычныя звесткі. Калі ў 1944 г. было прынята рашэнне аб ліквідацыі Беларускага музея імя Івана Луцкевіча, усе экспанаты былі падзелены на групы, большасць з іх (якія “маюць пэўнае дачыненне да гісторыі Літвы” і тыя, што нібыта “не маюць дачынення ні да беларускай, ні да літоўскай гісторыі”) засталіся ў Вільні, меншасць трапіла ў Мінск. Напрыклад, усе тэксты з дакументацыяй “касмічных падарожжаў” Драздовіча захоўваюцца зараз у Цэнтральнай Бібліятэцы Урублеўскіх Акадэміі навук Літвы.
У гэты ж час Драздовіч першы раз у жыцці быў арыштаваны, тры дні прасядзеў у пастарунку за «контрпрапаганду» падчас перапісу насельніцтва, калі з тутэйшых спрабавалі рабіць палякаў.
У Вільні працавалася плённа.

Ён шмат маляваў, а таксама захапіўся літаратурнай творчасцю. Узяўся за гістарычную аповесць «Гарадольская пушча» пра старадаўніх жыхароў Полацкага краю (рукапіс захоўваецца ў аддзеле рэдкіх кніг і рукапісаў Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі). У калекцыі графікі ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь знаходзяцца альбом і ілюстрацыі да аповесці.
А ў 1923 г. пад псеўданімам “Іосіф Нарцызаў” выйшаў першы літаратурна-мастацкі твор Драздовіча з уласнай ілюстрацыяй на вокладцы. Гэта была гумарыстычная аповесць “Вялікая шышка” пра жыццё студэнтаў мастацкага вучылішча, якая павінна была стаць першай часткай аповесці “Вар'ят без вар'яцтва”, але засталася адзінай.
Адным з першых падарункаў Беларускаму музею сталі серыі графічных работ Драздовіча (узоры старажытнай архітэктуры і партрэты полацкіх князёў: Рагвалода, Усяслава Чарадзея, Брачыслава і інш.). Так ці інакш, з гэтага часу мастак зноў і зноў з'яўляўся ў Беларускім музеі. Перадаваў туды ўсё зробленае і дзякуючы гэтаму яго спадчына 1920–30-х гадоў, у адрозненне ад ранніх і пасляваенных твораў, нядрэнна захавалася. Гэта былі жывапісныя і графічныя працы, фальклорныя запісы, разнастайныя заўвагі, вынікі ўласных археалагічных раскопак і інш. Захапленне Драздовіча гісторыяй Беларусі ўвасобілася ў мностве твораў – і графічных, і жывапісных, і літаратурных.
1930 год адкрыў найбольш цікавы і інтрыгуючы перыяд творчасці мастака – касмічны.
Драздовіч піша ў аўтабіяграфіі: “Ад 1930 да 1934 года жыву ў Вільні, захапляюся астраноміяй, а галоўнае, імкнуся даведацца, ці ёсць жыццё, падобнае зямному, на другіх планетах, а ў асаблівасці на Месяцы. У гэтыя гады апрацоўваю сваю ўласную метафізічную тэорыю светабудовы і выдаю на ўласныя сродкі з атрыманай ад Акадэміі навук прэміі за малюнкі – брашуры “Нябесныя бегі”, “Аб утварэнні Сонечнай сістэмы і прычынах самакручвання планет вакол сваёй восі” і “Гармонія планет” – адсылаю іх на захаванне ў бібліятэку Акадэміі навук БССР, а сачыннне “Дзе мы і хто мы” астаўляю пры сабе”.

Для чалавека, які не меў сістэматычных ведаў па фізіцы, хіміі і матэматыцы, гэта было сапраўдным інтэлектуальным подзвігам. Увечары, вярнуўшыся дадому, Драздовіч упадаў ў самнамбулічныя сны. Мастак называў іх “астральнымі падарожжамі-палётамі»”. Раніцай ён запісваў убачанае падрабязнейшым чынам, ілюстраваў малюнкамі і картамі, складаў з іх графічныя альбомы. Вядома больш за 100 графічных і жывапісных твораў мастака.
Язэп Драздовіч з’яўляецца пачынальнікам касмічнай тэмы ў выяўленчым мастацтве.