-ალო...

მარ შენ ხარ?
-ხო, აბა ვინ იქნება
-რაღაცნაირი ხმა გაქ...
-ვიცი ბაკურიანში გავცივდი.
-მომისმინე, უნდა გნახო რაა...
-რა მოხდა?
-სალაპარაკო მაქვს.
-კაი და სად?
-ხვალ ბარნოვზე კაფე როა იქ ვიქნები და მოდი.
-კაი.
მარიმ ყურმილი დაკიდა. ნეტა რისი თქმა უნდოდა? თუმცა ამაზე ბევრი არ უფიქრია. ის ლიკასთან ერთად მეგობრის დაბადების დღეზე მიდიოდა და უნდა გამზადებულიყო.
გიო და მარი ერთმანეთს შეხვდნენ.
-მარი რაღაც უნდა გითხრა, ძალიან სერიოზულია.
-კაი, დამაინტერესა მალე მითხარი.
-მიყვარხარ რაა, უკვე დიდი ხანია. მართალია მეგობრად მთვლი მაგრამ მე შენთან მეგობრობა არ შემიძლია.
-ხო... ამას ნამდვილად არ ველოდი.
-მარ შენ?
-რა მე?
-შენ გიყვარვარ?
-მე... არ ვიცი, გიო მე შენ მეგობრის თვალით გიყურებ, ასე რომ ძალიან მიყვარხარ ისე როგორც მეგობარი, მაგარი ადამიანი ხარ. თან მე შეყვარებული მყავს.
-ესეიგი არ გიყვარვარ... თან შენ შეყვარებული გყავს.
-როგორც ბიჭი არა.
-კაი მესმის შენი, მაგრამ მე ყოველთვის მეყვარები...
მარიმ გიო გადაკოცნა და ნიკასთან ავიდა სახლში.
-ვინ არის?
-ნიკა მარი ვარ.
-ვაა ჩემი სიხარული...
ნიკა და მარი ერთმანეთს ჩაეხუტნენ და სახლში შევიდნენ.
-ნიკა იცი რა მოხდა?
-რა?
-გიომ სიყვარული ამიხსნა.
-რაა? ძლიან გაბრაზდა ნიკა.
-არ იცოდა შეყვარებული თუ მყავდა, მარა მე მაინც მარტო შენ მიყვარხარ.
-მეც.
-ვიცი.
-რაგაც უნდა გითხრა მარ.
-გიცმენ.
-ორი თვით მივდივარ მამასთან ამერიკაში.
-აუუუ... რა ტეხავს...
-ვიცი და მაგრად მომენატრები.
-აუ მეც მაგრად ნიკ... და როდის მიდიხარ?
-ორ დღეში მივფრინავ.
-გაგაცილებ კაი?
-კაი.
-კაი ელა უნდა წავიდე ხვალ ადრე ვარ ასადგომი.
-კაი მარ იცოდე ჭკვიანად წადი.
-კაი, მიყვარხარ. კარგად.
ამის შემდეგ გავიდა ერთი კვირა, ნუკა ანერიკაშო წავიდა. მარი სხვა ბიჭებისკენ არც კი იხედებოდა, რადგან ნიკას შეპირდა რომ მთელი ცხოვრება ერთად იქნებოდნენ. მაგრამ გიომ მარი სახლამდე მიცილებაზე მაინც დაითანხმა და როცა მათ დოლიძეზე შეუხვიეს ვიღაც ბიჭებმა გიოს დაუძახეს...
-ეეე ბიჭო შენ მაგ გოგოსთან რას აკეთებ ეგ ჩვენი ძმაკაცის შეყვარებულია.
-მე უბრალოდ სახლში ვაცილებ.
-მოიცა შენ ის გიო არ ხარ მარის სიყვარული რო აუხსნა?
-ხო ეგაა. უპასუხა მარიმ.
-შენ ბიჭო ვერ გაიგე ეგ გოგო სხვისი შეყვარებულია.
-ხო ვიცი მაგრამ მე მას მხოლოდ სახლში ვაცილებდი.
-დათო მარი სახლში ააცილე.
მარის აშკარად არ უნდოდა გიოს იქ დატოვება მაგრამ აღარაფერი თქვა და დათოს გაყვა.
-გასწავლი ეხლა როგორ უნდა სხვის შეყვარებუთან გასეირნედა. უთხრა ერთმა და იქრაღი ამოიღო.
გიო დაჭრეს და საავადმყოფოში წაიყვანეს. მარის ამ ამბის გაგების შემდეგ მთელი ღამე არ ეძინა. ღამის ორ საათზე ურეკავს ტელეფონი.
-მარი ლიკა ვარ.
-ხო ლინ რა მოხდა?
-მარი გიო მოკვდა...
-რააა???
-ხო ეხლა დამირეკეს ბიჭებმა.
-აუ რატო მსჯის ასე ღმერთი?! რატო ღმერთო რატო???
-კაი მარი დაწყნარდი, რავი ეგ ბიჭი მაგარი გეკიდა.
-არა არასდროს არ მმკიდებია...
მარიმ ყურმილი დაკიდა და ტირილი დაიწყო. მთელი ღამე ტიროდა და ისევ ტელეპონის ხმა.
-მარი ისევ ლიკა ვარ.გოგო შემეშალა არ მომკვდარა პროსტა მძიმედაა დაჭრილი.
-ვაიმე ლიკ... შენ არ იცი როგორ გამახარე... ეხლა ჩემზე ბედნიერი ადამიანი ცხოვრებაში არ იქნება.
-კაი ნარი წავედი კარგად.
რამი მიხდა რომ ნიკა უკვე აღარ ახსოვდა და გიო შეუყვარდა. ერთი კვირის შემდეგ გადაწყვიტა გიოსთან მისულიყო და თავის გრძნობებზე ელაპარაკა.
-ალო... გიო მარი ვარ როგორ ხარ?
-აა ხო მარი კარგად შე?
-მეც. გიო შენთან ლაპარაკი მინდა, დღეს გცალაია?
-კი მარი მეც მაქ შენთან სალაპარაკო და ვილაპარაკოთ.
სამშაბათს მარი გიოსთან ავიდა.
-ვინ არის?
-მარი ვარ.
-ვა მარი შემოდი.
-გიო შენთან მაგარი სერიოზული სალაპარაკო მაქვს.
-გისმენ.
-საქმე იმაშიარომ... მე... შენ მიყვარხარ!
-მე?
-ხო შენ.
-მარა ამდენი ხანი ზედ არ მიყურებდი და ეხლა შეგიყვარდი?
-ხო ვიცი გესწერვებოდი მარა ეხლა მიყვარხარ.
-მარ ეხლა რაღაც ცუდ პონტში გამვდივარ მარა უნდა გითხრა, საავადმყოპოში ერთი გოგო გავიცანი იმასაც მარი ქვია და...
-აღარ გააგრძელო ყველაფერს მივხვდი.
მარი უხმოსდ გამობრუნდა და სახლში წავიდა. გადიოდა დღეები და მარის დრო მიჰყავდა დროს კი მარი. მას ისევ და ისევ გიო უყვარდა და მას ვერ ივიწყებდა. გავიდა ორი თვე და ნიკა ჩამოვიდა.ლიკა და მარი აეროპორტში დახვდნენ.
-მარ მაგრად მოენატრე.
-მეც. ნიკ შენთან სალაპარაკო მაქვს.
-მეც მაგრამ შენ დაიწყე.
-ნიკა მე აღარ მიყვარხარ..
-აუ დედამომიკვდეს მაგის თქმას ვაპირებდი.
-ხოო? მე კიდე ვნერვიულობდი.
-ხო მე საცოლე მყავს ნინა ქვია.
-მაგარია გილოცავ.
-მოიცა გაგაცნობ სადგაც აქაა.
ნიკამ მარის და ლიკას თავის საცოლე გააცნო.
-მარი და ლიკა ეს ნინაა.
-სასთვისაც.
-აბა წავედით ვეღარ ვითმენ ისე მომენატრა აქაურობა.
-ხოო... წამო...
კვირა სამი საათი.
-მარ იცოდ რო გიოს ცული მოყავს?
-რაა?
-ის გოგო მოყავს ცოლად ორ კვირაში ქორწილი აქვთ.
-აუ აღარ შემიძლია ამდენი.
მარი კაფედან ატირებული გავარდა სახლში მთელი ღამე გაუჩერებლად ტიროდა. აიღო პასტა და პურცელი და რაღაცის წერა დაიწყო. როცა დაამთავრა წერილი კონვერტში ჩადო და ბექას გიოს მეგობარს გიოსთან გაატანა.
-ეეე ბიჭო მარიმ შენთან რაღაც წერილი გამომატანა.
-აბა მანახე.
-ხმამაღლა წაიკითხე რა...
-კარგი.
წერილში ეწერა-გიო მე შენ ჩემ ცხოვრებაზ მეტად მიყვარდი, ჩემთვის ყველაფერი იყავი. სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ როცა ამ წერილს წაიკითხავ უკვე ამ ქვეყნად აღარ ვიქნები. მიყვარხარ, მიყვარხარ, მიყვარხარ... მარი!
გიომ წერილის შინაარსი ვერც გაიგო იმდენად დაბნეული იყო და ამ დროს ტელეფონმა დაურეკა. ვიღაცამ ჩხუბი დაუწყო.
-ვინ ხარ?
-ლიკა ვარ.
-მერე რას მერჩი?
- და ლიკამ ტირილით უპასუხა მარიმ შენს გამო თავი მოიკლა.
გიომ ყურმილი დაკიდა და მასში ძველმა გრძნობამ გაიღვიძა თუმცა უკვე გვიან იყო. (სიყვარული უძლიერესია არაქ მნიშვნელობა როგორ დაიწყო ის მთავარია როგორ იბრძოლებ მის შესანარჩუნებლად და ზუსტად მაშინ როდესაც ყველაფრის დაბრუნება მოგინდება ძალიან გვიანი იქნება)