Ялгыз урдэк курдем буген тагын ,

Нигэ ялгыз , нишлэп пар тугел.
Шул кошкайга карап уйга калдым ,
Эллэ нигэ шунда нечкэрде кунел.
Гэудэгэ дэ бик кечкенэ узе ,
Эллэ яшьли ятим калганмы.
Эллэ берэр явыз мылтык белэн
Ата - анасын атып алганмы...
Су буена тошкэн саен курэм -
Ялгыз йозэ инде ничэ кон ,
Анарга да ялгыз яшэулэрне
Язмыш насыйп иткэн курэмсен.
Суда ялгыз йозгэн урдэккэйдэй
Жирдэ дэ бит куп яши парсыз.
Кайберэулэр яши ирекледэн,
Бик куплэре яши ихтыярсыз.
Аерылулар аркасында купме бала,
Кайсы атасыз , кайсы анасыз.
Балалар шул эле бала гына ,
Ятим булып яши чарасыз.
Эзме сон ул жирдэ балаларын
Чуплеклэргэ ташлап киткэннэр ,
Исэн булып ата- аналары
Балаларын ятим иткэннэр..
Иллэребез тыныч була курсен ,
Парлылар да аерылмасын ,
Балалар да ятим калмасын,
Эрнемэсен сабыйлар йорэге,
Канатлары каерылмасын ........
..........................................
Шул урдэккэ озак карап тордым,
Ипи биреп аны ашаттым.
Куз карашым белэн саубуллашып
Сукмак буйлап ойгэ юл тоттым.......
Рафаэль Нуруллин.
Элмэт.